VET WAS NOOIT DE VIJAND

Je hebt het geleerd van je moeder, die het geleerde van de televisie, die het geleerd had van een handvol onderzoekers met een sterke overtuiging en zwakke data: vet maakt vet. Het klinkt logisch. Het woord is hetzelfde. Meer heeft niemand ooit nodig gehad.

Wat er in de jaren zestig en zeventig gebeurde was geen samenzwering, maar iets banalers: een hypothese die te vroeg beleid werd. Vet in je bloed en vet op je bord kregen dezelfde naam, dus moesten ze wel hetzelfde zijn. Landen schreven richtlijnen, de industrie herformuleerde alles, en binnen tien jaar stond er in elke supermarkt een muur van producten waar het vet uit was gehaald.

Er moest iets in de plaats

Vet is smaak, structuur en verzadiging. Haal het uit een yoghurt en je houdt zure witte vloeistof over. De industrie loste dat op met de enige twee dingen die goedkoop hetzelfde effect benaderen: suiker en zetmeel. Zo werd "light" een product met minder calorieën per portie en veel meer honger per uur.

Light heeft niemand slanker gemaakt. Wel hongeriger.

Wat vet wél doet

• Het verzadigt. Twee eieren met boter houden je vier uur stil, twee beschuiten met confituur negentig minuten.
• Het stabiliseert je bloedsuiker, want vet vraagt nauwelijks insuline.
• Het draagt vitamines A, D, E en K. Zonder vet neem je die simpelweg minder op.
• Het maakt eten de moeite waard. Dat is geen bijzaak. Een aanpak zonder plezier houdt niemand vol.

Dus mag alles?

Nee. Het punt is niet dat vet magisch is, het punt is dat vet nooit de variabele was die je moest bewaken. Die variabele zijn koolhydraten - en vooral: welke, hoeveel, en waar ze verstopt zitten. Dat is precies wat je op de rest van dit platform leert.